marg

مدار

2005-08-15T19:32:00.000+04:30

خورشید ، جاودانه می درخشد در مدار ِ خویش !
ماییم که پا جای پای خود می نهیم
و غروب می کنیم هر پسین !
آن روشنای خاطر آشوب در افق های تاریک ِ دوردست ،
نگاه ِ ساده فریب ِ کیست که هم راه با زمین
مرا به طلوعی دوباره می کشاند ؟
ای راز !
ای رمز !
ای همه ی روزهای عمر ِ مرا اولین و آخرین !

«شعر : استاد حسین پناهی»
<یا حق>

غریب

2005-08-06T00:30:00.000+04:30

مادر بزرگ ؟
گم کرده ام در هیاهوی شهر
آن نظر بند ِ سبز را ،
که در کودکی بسته بودی به بازوی من !
در اولین حمله ی ناگهانی ِ تاتار ِ عشق،
خمره ی دلم ،
بر ایوان ِ سنگ ُ سنگ شکست !
دستم به دست ِ دوست ماند ،
پایم به پای راه رفت !
من چشم خورده ام !
من چشم خورده ام !
من تکه تکه از دست رفته ام ،
در روز روز ِ زنده گانی ام !

آری رفیق من چشم خورده ام .
من تکه تکه از دست رفته ام .
این است حکایت ما .
جور دیگری نمی توانستم درد خویش را و دل پر خون خویش بیان کنم ، مجبور شدم دست به دامن «حسین پناهی بشوم » ، تا گره ای وا کند بر این گره های کور زنده گانیم ، و باعث بشود ، بهانه ای شود برای نگاشتن من .
من این شعر را ، خیلی وقت است که زمزمه می کنم ، شب و روز ، برای خودم و دل خودم و درد خودم و خویشتن خویش خودم ، تا که تسلایی دهد این درد خویش را ، اما ، دریغ ، که نه شعرهای حسین تسکینم می دهد ، نه شمارش گوسفندان عمو حسینم ، نه هیچ چیز دیگری ، هیچ چیز هیچ چیز ، و فقط باید بسوزم و بسوزم و بسوزم ، تا که خاکستر شوم و خاکستر شوم و خاکستر ، تا که کم کم خاموش شوم و باد مرا به هر کجایی که دلش می خواهد ببرد ، و عاقبت با یک باران به گِل خواهم نشست ، این است عاقبت من و امسال من ، که در روز روز ِ زنده گانیشان درد کشیدند ، بی هیچ امید و آرزویی زنده گی کردن به خاطر دیگران ، که مباد ، اشکی از چشم کسی در بیاوردند ، ولی عاقبت ، همین اشک از چشم هر کسی که مرا دوست دارد در خواهد آمد ، و عاقبت خاک ِ گِل کوزه گران خواهیم شد ، این است حکایت ما ، آری این است .

<یا حق>

2005-07-28T01:17:00.000+04:30

چراغ ها را باید روشن کرد
من از تو ، برای طلوع ، بی تاب ترم
بگذار این مذهب جادو در روشنی بمیرد .

«استاد عصیانگرم دکتر علی شریعتی »
<یا حق>

2005-07-24T03:12:00.000+04:30

چه مهمانان بی دردسری هستند مُردگان !
نه به دستی ظرفی را چرک می کنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند
و اندکی سکوت .

«شعر : حضرت استاد حسین پناهی»
<یا حق>

2005-07-18T03:35:00.000+04:30

اکبر گنجی در زندان سیاسی اسلام به سر می برد ، و هنوز که هنوزه در اعتصاب غذای خود است ، و چیزی دیگر نمانده است ، به پایان رسالتش و مبارزه اش در برابر این ظالمان و غاصبان و ستمگران ِ رژیم آخوندیسم اسلام پناه ، به پایان حق گویی و حق جویی او ، و حقیقت را فریاد زدن او ، و مردم را بیدار کردن از این خواب غفلت که دچارش هستند ، چیزی دیگر نمانده است .
ما نباید دست رو دست بگذاریم تا ببینیم که یکی از جنگجویان بی باک و بی بیم چه طور دارد تلف می شود ، در این پیکار سترگ ، بین این گرگ های خون آشام ، تک و تنها ، در زنجیرها ، و تک و تنها ، علی وار می جنگد ، ما نباید بگذاریم این گنج خود را بکشد ، ما باید برخیزیم و قیام کنیم ، ما نباید مرده پرست باشیم ، که وقتی که مُرد همه بگویند ، چرا ما کاری برایش نکردیم ، چرا ما ... ، و پشیمان بشویم از این عمل خود ، تا الان که صبر کردیم بس است ، باید برخیزیم برای او ، نه ، برای آزادی و رهایی کشورمان .
او برای ما و مردم خویش و مملکت خویش می جنگد ، و ما هم ، همراه با او باید برخیزیم و مبارزه کنیم ، علی وار ، نه اینکه تنها بگذاریمش ، و به حال خود رهایش کنیم ، و بی تفاوت از کنارش بگذریم ، یادتان باشد ، او برای ما جنگید ، نه برای خود .

در آینه ، دوباره ، نمایان شد :
با ابر ِ گیسوانش در باد ،
باز آن سرود ِ سرخ ِ اناالحق،
ورد ِ زبان ِ اوست .

تو در نماز ِ عشق چه خوندی؟
که سال هاست
بالای ِ دار رفتی و این شحنه های پیر
از مرده ات هنوز
پرهیز می کنند.

نام ِ تو را ، به رمز ،
رندان سینه چاک ِ نشابور
در لحظه های مستی
مستی و راستی
آهسته زیر ِ لب
تکرار می کنند.

وقتی تو ،
روی چوبه ی دارت ،
خموش و مات
بودی ،
ما :
انبوه ِ کرکسان ِ تماشا ،
با شحنه های مامور:
مامور های معذور،
همسان و همسکوت ماندیم .

خاکستر ِ تو را
باد ِ سحر گهان
هر جا که برد ،
مردی ز خاک رویید .

در کوچه باغ های نشابور
مستان ِ نیمه شب ، به ترنم ،
آوازهای سرخ ِ تو را
باز
ترجیع وار زمزمه کردند.

نامت هنوز ورد زبان هاست .

«شعر : حضرت استاد ، شفیعی کدکنی»
<یا حق>

مبارزه

2005-07-16T03:21:00.000+04:30

ای مردمان ، ایرانمان ، دست این این غاصبان و حرامیان افتاده است ، بیدار شوید ، از این خواب زمستانی ، بیدار شوید به حرمت خون آنهایی که بخاطر ایران و سر بلندی کشورمان جنگیدند ، به حرمت خون آن مردهای بی بیم و فداکارمان ، به حرمت اشک چشم فقیران ، که در این مملکت از فقر و گرسنگی می نالند ، و فقر داد می زند در همه جای میهنمان ، زآنکه پول نفتشان را در جیبهای خود ، و آن آقای
حرامزاده و غاصب خود می ریزند .
ای مردمان ، ستمدیده ، تا به کی خاموشی .
ای مردمان ، ببینید ، که چه جور این مملکت را به تاراج گذاشته اند .
ای مردمان ، ببینید ، که چه جور جوانانمان را فروختند و غارت کردند ، و خوشی را از آن ها گرفته اند ، ببینید ، که جوانانمان را ، با هزار دوز و کلک ، به سوی خودشان می کشانند و خر ِ خودشان می کنند .
ای مردمان ببینید ، ... .
ای مردم ، کور نباشید ، ببینید ، و برخیزین و عصیان کنید ، در برابر ظلم و ستم .
ای مردم ، تا به کی به خواب فرو رفتن ، و خود را به ندیدن و نشنیدن از ترس ، خر کردن .
ای مردم ، چشمهایتان را باز کنید ، و ببینید ، و زنجیره وار دست در دست یک دیگر دهیم و یک رنگ شویم ، و برای سربلندی آزادی کشورمان ، و نجات توده ی محرومین که دیگر نایی برای فریاد ندارند بجنگیم و ستیز کنیم .
ای مردم ، خوب می دانم که فریاد هایمان را خفه کردند ، و خوب می دانم که ناله هایمان را بریدند ، اما ، باید علی وار دوباره فریاد کنیم و داد بزنیم ، و اگر باز بریدند ، از پای در نیاییم و دوباره فغان کنیم .
ای مردم ، باید علی وار ستیز کنیم ، در برابر استعمارگران و غارتگران ، باید علی وار بجنگیم در برابر ظلم و ستمی که این آخوندهای حرامزاده و غاصب و ملعون ایجاد کرده اند ، و این تفرقه و این دشمنی که در بینمان ایجاد کرده اند ، بشکنیم .
باید مثل علی باشیم ، بی بیم و بی هراس .
باید مثل علی باشیم ، بی هراس از هرآنچه می خواهیم از دست بدهیم .
باید استوار باشیم ، مثل کوه ، باید بی هراس باشیم ، مثل باد ، بادی که فریاد می کند و داد می زند از این همه بی عدالتی و نا حقی و حقمان را ضایع کردند .
باید یکرنگ باشیم مثل خون .
باید فداکار باشیم ، مثل شمع ، شمعی که ذره ذره و تکه تکه ، می سوزد و آب می شود که نور را به ما ارمغان دهد .
باید بیدار شد ، باید دید ، باید شنید ، باید فریاد زد ، باید داد زد ، باید یکرنگ شد .

دهان ات را می بویند
مبادا که گفته باشی دوست ات می دارم .
دل ات را می بویند
روزگار ِ غریبی ست ، نازنین

و عشق را
کنار ِ تیرک ِ راه بند
تازیانه می زنند .
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ ِ سرما
آتش را
به سوخت بار ِ سرود و شعر
فروزان می دارند .
به اندیشیدن خطر مکن .
روزگار ِ غریبی ست ، نازنین

آن که بر در می کوبد شباهنگام
به کُشتن چراغ آمده است .
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابان اند
بر گذرگاه ها مستقر
با کُنده و ساتوری خون آلود
روزگار ِ غریبی ست ، نازنین

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند
و ترانه را بر دهان .
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری
بر آتش سوسن و یاس
روزگار ِ غریبی ست ، نازنین

ابلیس پیروزمست
سور ِ عزای ما را بر سفره نشسته است .
خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد .

«شعر : استاد شاملو »
<یا حق>

2005-07-13T01:35:00.000+04:30

‏دیوونه کیه؟
عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟
واسطه نیا به عزتت خمارم
حوصله ی هیچ کسی رو ندارم
کفر نمی گم سئوال دارم
یه تریلی محال دارم
تازه داره حالیم می شه چیکارم
می چرخم و می چرخونم سیارم
تازه دیدم حرف حسابت منم
طلای نابت منم
تازه دیدم که دل دارم بستمش!
راه دیدم نرفته بود رفتمش
جوانه نشکفته رو رستمش
ویروس که بود حالیش نبود هستمش
جواب زنده بودن مرگ نبود ! جون شما بود؟
مردن من مردن یک برگ نبود ! تورو به خدا بود
اون همه افسانه و افسون ولش!!
این دل پر خون ولش
دلهره گم کردن گدار مارون ولش!
تماشای پرنده ها بالای کارون ولش؟
خیابونا،سوت زندنا،شپ شپ بارون ولش
دیوونه کیه ؟
عاقل کیه ؟
جونور کامل کیه
گفتی بیا زندگی خیلی زیباست ! دویدم!!
چشم فرستادی برام
تا ببینم
که دیدم
پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه ؟
کنار این جوی روون نعناش چیه ؟
این همه راز
این همه رمز
این همه سر و اسرار معماست ؟
آوردی حیرونم کنی که چی بشه ؟ نه والله !
مات و پریشونم کنی که چی بشه ؟ نه بالله !
پریشونت نبودم ؟!
من
حیرونت نبودم ؟!
تازه داشتم می فهمیدم که فهم من چقدر کمه !
اتم تو دنیای خودش حریف صد تا رستمه !
گفتی ببند چشماتو وقت رفتنه !
انجیر می خواد دنیا بیاد آهن و فسفرش کمه !
چشمای من آهن انجیر شدن !
حلقه ای از حلقه ی زنجیر شدن !
عمو زنجیر باف زنجیر تو بنازم
چشم من و انجیر تو بنازم !
دیوونه کیه ؟
عاقل کیه ؟
جونور کامل کیه ؟!

«شعر : حضرت استاد حسین پناهی»
<یا حق>

2005-07-10T02:20:00.000+04:30

هی لیلی سیا
اینقه برام عشوه نیا
تو کوچه
توگذر
تو سرتاسر این شهر
هر جا بری همراتم
سگ و سوتک میدونه
کشته ی عشوه هاتم

«شعر : حضرت استاد حسین پناهی»
<یا حق>

از شوق به هوا

2005-07-06T17:41:00.000+04:30

به ساعت نگاه می کنم
حدود سه نصف شب است
چشم می بندم تا مباد که چشمانت را
از یاد برده باشم
وطبق عادت ، کنار پنجره می روم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کشتزار شبگردان خمیده
و خاکستری گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانی چند خروس !
از شوق به هوا می پرم چون کودکیم
و خوشحال که هنوز
معمای سبزی رودخانه از دور
برایم حل نشده است .
آری از شوق به هوا می پرم
و خوب می دانم
سال هاست که مرده ام .

شعر : حضرت استاد حسین پناهی

<یا حق>

رنج نامه

2005-07-01T02:24:00.000+04:30

می خواهم از درد بگویم ، از دردی عیان ، که فقط چشم ِ بصیرت می خواهد تا ببیند .
می خواهم از عقب ماندگان ذهنی بگویم و بنگارم ، و از دردشان که هیچگاه و هیچگاه درمان ندارد .
آنها چه گناهی کرده اند و مرتکب شده اند که باید از این زنده گی فقط یک قفسی داشته باشند ، که در آن زندانین ، و اشکی که همواره همچو باران می ریزد از درد و غم خویش .
آنها چه گناهی کرده اند که باید اینجوری به دنیا بیایند ، بی هیچ آرزویی و هدفی و امیدی و راهی و ... .
آنها چه گناهی کرده اند ، که آسمان ِ دلشان همیشه ابری است و بارانی ، و هر لحظه گردبادی هولناک از درد می آید و دلشان را ویران می کند و خراب .
آنها چه گناهی کرده اند ، که ماه و ستاره ی شبشان ، باید همیشه پشت ابرهای درد و غم بماند ، و هر وقت به آسمان نگاه می کنند ، می بینند ابری است و خراب .
آنها چه گناهی کرده اند ، که خورشید دلشان همیشه خاموش است و سیاه .
آنها چه گناهی کرده اند ، که بهار دلشان ، همیشه زمستان است و پائیز ، و اصلن رنگ بهار و گل و گیاه و طبیعت و... را ندیده اند .
آنها در دل خویش ، تنها اشکی دارند و اندکی سکوت ، که با دل خویش درد ِ دلی کنند و اشکی بریزند .
آنها تا به حال رنگ خوشی و شادی را در خود احساس نکرده اند ، و همیشه گریه می کردند .
آنها در دل همیشه ابری و غم زده ی خویش ، نه امیدی دارند ، نه آرزویی ، نه هدفی ، نه راهی ، نه خوشی ، نه ... ، و همیشه آسمان خون آلود دلشان ابری و طوفانی است .
آنها اسیرند ، در قفسی که دور تا دورش را درد کشیده اند ، و در اتاقکی تاریک قرار داده اند که نتوانند چیزی را ببینند و احساس کنند ، و فقط اشک را و درد را احساس می کنند .
آنها محکوم شده اند به فنا ، آنها محکوم شده اند به زنده گی ، آنها محکوم شده اند به تاریکی ،
آنها محکوم شده اند به قفس ، آنها محکوم شده اند به درد ، آنها محکوم شده اند به اشک ، آنها محکوم شده اند به ... .
آنها درخت امیدشان و آرزوهایشان همیشه بی برگ و خشک است ، و با اشک خویش درخت امید و آرزو هایشان را آبیاری می کنند ، تاسبز شود ، اما افسوس که هیچگاه و هیچگاه سبز نخواهد شد ، و همیشه خشک خواهد ماند .
آنها خیابانهایشان ، همیشه خاکیست و غبار آلود و پر خار و خش .
آنها دریاهایشان ، همیشه خشک است و بی آب .
آنها خانه ی دلشان ، همیشه ویران است و خراب و زلزله زده .
آنها گنجیشکانشان ، همیشه خاموشند و مرده .
می دانی رفیق ، آنها چشمهایشان همیشه ابریست ، لب هایشان همیشه خشک ، دلهایشان همیشه درد آلود و خسته .

شاخه ای تکیده
گلی ارکیده
با چشماهای خسته
لب های بسته
غم توی چشماش آروم نشسته
شکوفه ی شادیش از هم گسسته
آشنای درد ِ
خورشیدش سرده
تو قلب سردش غم لونه کرده
مهتاب عمرش در پشت پرده
تنها مثالش پائیز سرده
دستای ظریفش تو دست مادر
پیکر نهیفش چون گل پرپر
از محنت و درد آروم نداره
سایه ی سیاهی رو بخت شومش
ارکیده تنهاست زیر هجومش
طوفان درد پایون نداره
دست من و تو می تونه با هم
قصری بسازه به رنگ شبنم
شکوفه ای که غمگین و سرده
گل ارکیدست نمیره کم کم
بیا نزاریم گل ارکیده
گلی که چهرش پاک و سپید ِ
که توی پائیز شاخه ای بید ِ
بهار ندیده بمیره کم کم .

«شعر : ...؟»
<یا حق>

2005-06-29T02:41:00.000+04:30

گفت دانایی که: گرگی خیره سر،
هست پنهان در نهاد هر بشر !

لاجرم جاری ست پیکاری سترگ
روز و شب ، مابین این انسان و گرگ

زور بازو چاره ی این گرگ نیست
صاحب اندیشه داند چاره چیست

ای بسا انسان رنجور پریش
سخت پیچیده گلوی گرگ خویش

وی بسا زور آفرین مرد دلیر
هست در چنگال گرگ خود اسیر

هر که گرگش را در اندازد به خاک
رفته رفته می شود انسان پاک

و آن که از گرگش خورد هر دم شکست
گرچه انسان می نماید ، گرگ هست !

وآن که با گرگش مدارا می کند ،
خلق و خوی گرگ پیدا می کند .

در جوانی جان گرگت را بگیر !
وای اگر این گرگ گردد با تو پیر

روز پیری ، گر که باشی همچو شیر
نا توانی در مصاف گرگ پیر

مردمان گر یکدگر را می درند
گرگ هاشان رهنما و رهبرند

این که انسان هست این سان دردمند
گرگ ها فرمانروایی می کنند ،

وآن ستمکاران که با هم محرم اند
گرگ هاشان آشنایان هم اند

گرگ ها همراه و انسان ها غریب
با که باید گفت این حال عجیب؟...

«شعر : فریدون مشیری»
<یا حق>

2005-06-23T22:21:00.000+04:30

امیدم بر باد رفته است ، در این منجلاب و ورطه ای که گرفتارش شده ام ، در این تنگنای سلول زنده گی ، که دورتادورش را به جای میله های آهنین ، درد و غم و دوروغ و ریا و...
به کار رفته است .
امیدم بر باد رفته است ، مثال شمعی که تکه تکه و ذره ذره آب شده است و اشک ریخته است ، و از خودش یک فسیل ساخته است ، و می داند که دیگر پروانه ی بختش به مزار او هرگز باز
نمی گردد ، و می داند مرده گی می کند در کالبد زنده گی .
امیدم بر باد رفته است ، و خوب می دانم ، که دیگر جغد شوم ، از بام خانه ی دلم ، بلند نخواهد شد ، و برای همیشه در آنجا لانه کرده است .
امیدم بر باد رفته است ، نه دیگر ، نایی برای عصیانی ، نه دیگر ، عشقی برای عاشقی ، نه دیگر ، رهی برای رفتنی ، نه دیگر ، امیدی برای ماندنی ، نه دیگر ، ... ، و فقط می دانم
تنها چیزی که دارم ، درد و غم و اندوه و پریشانی است ، و بغضی که هر لحظه و هر ساعت در دل ِ ویرانه ام ، از این همه دورویی و ریا و نا امیدی و درد و فقر و بی عدالتی و ناحق و ... ، در همین ویرانه ی دلم ، می ترکد و فریاد می کشد ، و از شدتش و شتابش ، دچار خفگی می شوم .
امیدم بر باد رفته است ، زیرا ، به پوچی و هیچی زنده گی ایمان دارم ، و ایمان دارم که در این دیار ، جز کثیفی و پستی و درد ، و... ، هیچی دیگر نیست ، و استاد حسین پناهی چه خوش می گوید و حق :
پشت این پنجره جز هیچ بزرگ هیچی نیست .
تنها من مانده ام ، و یک مشت آرزو های بربادرفته و یک کامیون شیشه خورده ی درد ، که بارش را از دلم ، می برد توی سرم خالی می کند .
تنها من مانده ام ، با یک مشت حرف و کلمه ، و یک دشت پر از ناگفته ها و مجهولات .
تنها من مانده ام ، یک دشت ِ پر از گل پژمرده ، که هر بادی می آید ، گلبرگ های این گل ها را با خود می برد و می برد و می برد .

نازی !
نازی مُرد !
آن همه دویدن و سراب .
این همه درخشش و سیاه .
تا کجا اومدم ؟
چطوری برگردم ؟
چه درازِ ِ سایه ام ؟
من کجا خوابم برد ؟
یه چیزی دستم بود! کجا از دستم رفت ؟
من می خوام برگردم به کودکی .
قول می دم که از خونه ، پامو بیرون نذارم ،
سایه مو دنبال نکنم ،
تلخ تلخم ،
مثل یک خارک سبز ،
سردمه و می دونم هیچ زمانی دیگه خرما نمی شم !
چه غریبم روی این خوشه سرخ .
من می خوام برگردم به کودکی !!
نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !! نمی شه !!
کفش برگشت برامون کوچیکه .
پا برهنه نمی شه بر گردم ؟
پل برگشت توان وزن ما را نداره ! برگشتن ممکن نیست !
برای گذشتن از ناممکن ، کی یو باید ببینم !!!
رویا رو رویا رو رویا رو رویا رو
رویا را کجا زیارت بکنم ؟
در عالم خواب
خواب به چشمام نمی آد !
بشمار ، تا سی بشمار . یک و دو
یک و دو
سه و چار
سه و چار
پنج و شیش
پنج و شیش
هفت و هشت
هفت و هشت
نه و ده
نه و ده .

«شعر : استاد حسین پناهی»
<یا حق>

دکتر شهید علی شریعتی

2005-06-20T04:57:00.000+04:30

آری رفیق، می خواهم بنگارم ، برای کسی که تمام زنده گی خود را به پای این مردم گذاشت ، و شعارش ، عرفان ، برابری ، آزادی بود .
می خواهم بنگارم ، برای استادم ، برای شخصی عصیانگر ، برای فردی روشنفکر ، که 44 سال عمر خویش را برای دین و ایمان و سرزمین خویش گذاشت ، و علی وار جنگید ، برای کسی که 27
سال از مرگش گذشته ، و هنوز که هنوزه ملکه ی ذهن همه ی روشنفکران است ، چه مذهبی ، چه غیر مذهبی ، و هنوز این شحنه های پیر ، و این سلاخان از نامش گریزانند .
آری رفیق ، می نگارم ، برای کسی که ، سعی کرد اسلام علوی را جایگزین اسلام صفوی کند ، برای کسی که سلاحش تنها کلمه بود ، برای
کسی که ، برای دین خویش جان خود را فدایی کرد ، برای کسی که ، سالها در زندان های سیاسی
ساواک بسر برد ، برای کسی که ، شربت شهادت را نوشید .
او رسالت خود را و مسئولیتش را به خوبی انجام داد ، بی شک ، رسالتی که پیامبرانش و امامانش بر شانه های پر توان و گستاخانه ی او نهادند ، و او استوار وار و علی وار جنگید ، تا به شهادت رسید .
آری رفیق ، می خواهم بنگارم ، برای کسی که مسلمان بود ، البته ، نه مسلمان شناسنامه ای ، بلکه برای دین خود تحقیق کرد و آن را به ارثه گذاشت .
بی شک می نگارم ، برای کسی که مسئولیتش که بر عهده ی خویش می دانست ، او را از خواب و خوراک ، زن و بچه و خوشی را از او دور کرد ، و با این دغدغه هایی که که در ذهن خویش هر روز و هر شب تجلی می شد ، و با این همه مشکلات و درد و غم و غصه ای که داشت ، تک و تنها با سلاح خویش که ، کلمه بود ، جنگید و ستیز کرد ، بی هیچ ترس و هراسی .
آری رفیق ، آن که دارم صحبتش را می کنم و می نگارم ، او کسی نیست جز دکتر علی شریعتی عصیانگر ، همین و بس .

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد؟!
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم
چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که ازخاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد
به دست کودکی گستاخ وبازیگوش
و او یکریز و پی در پی
دمش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند در من
سکوت مرگبارم را

«شعر از استاد عصیانگرم ، که روحش و فکرش و یادش در تمامی خاطره های ما می ماند دکتر شهید علی شریعتی »
<یا حق>

2005-06-16T22:20:00.000+04:30

شرکت در انتخابات برابر است با ، قبول داشتن رژیم استبدادگرای آخوندیسم ، یعنی قبول نداشتن همه ی گُه کاری های این رژیم به اصطلاح اسلامی را ، یعنی قبول داشتن امام خامنه ای
علیه السلام ، یعنی قبول نداشتن اسلام صفوی به اصطلاح علوی ، هر که رای بدهد ، یعنی این
رژیم آخوندیسم اسلام پناه را قبود دارد ، یعنی تمام دزدی ها و ریاکاری ها را قبول ندارد،
26سال مردم را و سرمایه مردم را به گا دادن و پولش را که ارث پدریمان است به گا دادن .
من که تصمیم خودم را گرفتم ، نه به معین رای می دهم ، نه به رفسنجانی ، نه به هیچ انی دیگر .

ما ملت ايران همه باهوش و زرنگيم! ...
افسوس كه چون بوقلمون ، رنگ به رنگيم! ...

ما باک نداريم ز دشنام و ملامت
ما ميل نداريم به آثار سلامت
گر باده نباشد ، سر وافور سلامت
از نام گذشتيم ، همه مايل ننگيم! ...
افسوس كه چون بوقلمون ، رنگ به رنگيم! ...

يک‌روز به می‌خانه و يک‌روز به مسجد
هم طالب خرما و همی طالب سنجد
هم عاشق زيتون و همی ‌عاشق كنجد
با علم و ترقی همه چون شيشه و سنگيم! ...
افسوس كه چون بوقلمون ، رنگ به رنگيم! ...

اسباب ترقی همه گرديد مهيا
پرواز نمودند جوانان به ثريا
گرديد روان كشتی ِ علم از تک دريا
ما غرق به دريای جهالت چو نهنگيم! ...
افسوس كه چون بوقلمون ، رنگ به رنگيم! ...

مردم همه گويا شده ؛ ما لال و خموشيم
چون قاطر سركش ، لگداَنداز و چموشيم
گر گربه پديدار شود ، ما همه موشيم
باطن همه چون موش و به ظاهر چو پلنگيم! ...
افسوس كه چون بوقلمون ، رنگ به رنگيم! ...

از زهد و تقدس زده صد طعنه به سلمان
داریم جمیعن هوس ِ حوری و غلمان
نه گبر و نه ترسا ، نه یهود و نه مسلمان
نه رومی ِ رومی‌م و نه هم زنگی ِ زنگی‌م! ...
افسوس که چون بوقلمون ، رنگ به رنگیم! ...

من در طلب ِ دوست به هر كوچه دويدم
از مرشد و آخوند دو صد طعنه شنيدم
اندر همه تهران دو نفر دوست نديدم
بر جان ِ هم افتاده ، شب و روز به جنگيم! ...
افسوس كه چون بوقلمون ، رنگ به رنگيم! ...

ما ملت ايران همه باهوش و زرنگيم! ...
افسوس كه چون بوقلمون ، رنگ به رنگيم! ...

«سید اشرف الدین گیلانی»
<یا حق>

معشوقه

2005-06-13T02:36:00.000+04:30

آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری با چشمان مست و مست کننده ، که دل می برد از هر دل غمزده ای ، و ابروانی
کمانی که دل می برد از معشوق سر سپرده اش و تیری می زند در دل سوراخ سوراخ شده ی او .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که دیر هنگامیست ندیدمش ، زیرا ثانیه ها و دقیقه ها و روز ها و شب ها و روزگار ها ، مجال دیدن او را میسر نمی کند .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری بور ، با موهای لخت و حنایی ، که هر سلسه مویش دشنه ای می زند بر دلم و پاره
پاره می کند این دل سرگشته و گم گشته و سر سپرده را، که فقط جرمش این است که عاشق اوست .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که هر نازش و عشوه اش و کرشمه اش تلافی می کند جفاهایش را .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که دیر زمانیست که لبهای کبود و خشکیده ام را بر لب لعل شکربارش نگذاشته ام ،
تا که تسکینی دهد این دل سوخته و خاکسترم را .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که آذگاریست ندیدمش ، و هی سوختم و سوختم و سوختم تا خاکستر شدم و خاکستر شدم
و خاکستر شدم ، و باد خاکسترم را به هر جا که می خواست برد و برد و برد ... .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که حاضر نیستم جان و جهان و هامون و بارون را و جفایش را ، به یک کرشمه او بدهم .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که انگار سالهاست ندیدمش ، و از آن روزی که ندیدمش ، و هر ثانیه که می گذرد ،
برایم ساعت ها ، و هر دقیقه که می گذرد ، برایم سالها ، و هر ساعتی که می گذرد ، برایم
قرنها می گذرد ، و هنوز که هنوزه ندیدمش .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که هر شب می آید به خوابم ، و هر روز در خیال و وهمم هست و خواهد بود .
آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که مست از بوی او و بوی او و ابروی او و چشم دلکَشش هستم ، و تنها چیزی که
بر این آتشکده ی دلِ سوزان و پر فروزان تسکین می دهد ، لب لعل شکربار اوست ، و اینجاست
که شاعر خوش می گوید :

خرابم آنچنان کز باده ام تسکین نمی یابم
لب لعلی شود پیدا که آرامم کند یا نه ؟!

آری رفیق ، آذگاریست عاشقم .
عاشق دختری که عطش لب لعلش می سوزاند جگرم را ، و معصومیت نگاهش خون می کند جگرم را ،
و از هر نگاهش تنها نگاهش می فهمم که عاشقم است و عاشقش هستم ، و هیچگاه گسستن این مهر
میسر نیست و نخواهد بود ، مگر جانم به لب بیاید و عجلم فرا رسد ، و باز اینجاست که شاعر
چه خوش می گوید :

دیدم از رشته ی جان دست گسستن بُوَد آسان
لیک مشکل بُوَد این رشته ی مهر تو گسستن
«شفیعی کدکنی »

آری رفیق عاشقم .
آذگاریست عاشقم .

دوش می آمد و رخساره بر افروخته بود
تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

رسم عاشق کشی شیوه ی شهر آشوبی
جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود میدانست
وآتش چهره بدین کار برافروخته بود

گر چه می گفت که زارت بکشم میدیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین میزد وآن سنگین دل
در پیش مشعلی از چهره بر افروخته بود

دل بسی خون بکف آورد ولی دیده بر تخت
خدا خدا که تلف کرد و که اندوخته بود

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آنکه یوسف به زرناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یارب این قلب شناسی ز که آموخته بود

«شعر : حافظ»
<یا حق>

2005-06-11T02:36:00.000+04:30

کاش می شد همیشه ایران مثل دیروز بود ، کاش .
دیروز همه شاد بودن ، چه فقیر ، چه سرمایه دار ، چه بد ، چه خوب .
کاش می شد توده ی فقیر همیشه شاد بودن ، چه خوب بود اگر همیشه لبهاشون خندون بود ،
چه خوب بود اگر همیشه ، همه با هم رفیق و یار بودن ، چه خوب می شد اگر همیشه ، همه با هم
یک دست و یک رنگ بودن .
کاش می شد همیشه ، ایران مثل دیروز بود ، کاش .
<یا حق>

دل بده تا پته ی دلم و واست رو کنم

2005-06-10T01:50:00.000+04:30

پر کن پیاله را

پر کن پیاله را
کاین آب آتشین
دیریست ره به حال خرابم نمی برد
این جام ها که در پی هم می شوند تهی
دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب می رباید و آبم نمی برد
من با سمند سرکش و جادویی شراب
تا بی کران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم
تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی
تا کوچه باغ خاطره های گریز پا
تا شهر یادها
دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد
هان ای عقاب عشق
از اوج قله های مه آلود دوردست
پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من
آنجا ببر مرا که شراب هم نمی برد
آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد
در راه زندگی
با این همه تلاش و تمنا و تشنگی
با این که ناله می کشم از دل که آب ، آّب
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد
پر کن پیاله را .

پیاله غم که پر شده ، پیاله درد هم که پر شده ، پیاله همه چیز پر شده ، رفیق .
به جان سکوت ، دیگه نایی برای نوشتن ندارم ، هر بار میام که بنویسم دستام توانشو از دست
میده ، اصلن به کلی قفل می کنه ، دیگه حس و حال هیچی ندارم .
این دلم بهم میگه که از وقتی که به دنیا اومدی نفرین شدی ، خوشی درست و حسابی نداری ،
تا میای خوشی کنی یاد غم و درد و بدبختی هات می یوفتی ، یُهویی جلوی چشمات تجسم می شه ،
تا میای کسی رو بخندونی تا که دلشو شاد کنی ،دوباره یاد غم و درد و بدبختی هات می یو فتی ،
تا میای یه ذره بی خیال باشی ، یاد دوختری می یوفتی که تو بازار دیدیش ، که حدود 5 سال
داشت ، با چشمان معصوم و خنده های شیرین که پشتش تلخی زنده گی بود ، با پیرهنی کثیف و دستی ظریف ، که تو بازار کثیف تهران ، میون مردمی کثیف تر از بازار ، می پلکید ،
می یوفتی و یه دفه بغض می کنی و می زنی زیر گریه .
تا میای یه ذره راحت باشی ، یاد خاطره های پدرت و ، پدرت می یوفتی که دوستش داری خیلی
دلت براش تنگ شده .
تا میای یه ذره آرامش پیدا کنی ، یا اون مردی می یوفتی که افلیج بود و روی چرخ اسکیت
نشسته بود و هی انور و اونور می رفت و هی این درو اون در می زد ، که پول جمع کنه .
تا میای یه ذره فارغشی از غم و دردات ، یا بدبختی های مردم می یوفتی .
تا یاد دلخوشیات می یوفتی ، می بینی هیچ دلخوشی درست و حسابی نداری ، یه دل خوشیت معشوقته
که سالی یه مرتبه هم نمی بینیش .

این دلم بهم میگه که ، زکی ، تو که هیچی نداری دیوونه ،
منم بهش میگم که ، دیگه چی ، میخوای چیزیم داشته باشم .
اینم از زنده گی ما و داستان و درد ها و دلخوشی های ما ، که فقط می خوام یه جوری این زنده گی رو بگذرونمشو تمومش کنم .
کاش می شد ، یکی پیدا می شد دست ما را می گرفت و از این ورطه و لجنزار بیرون می کشید ، اما دریغ که هیچکی نیست .
کاش می شد هیچی ندید ، هیچی نشنید ، هیچی نگفت ، هیچی حس نکرد ، کاش .
کاش هرگز آن روز از درخت انجیر پائین نیامده بودم ، کاش .

<شعر : فریدون مشیری>
<یا حق>

2005-06-06T01:50:00.000+04:30

وابستگی به کسی مهم نیست ، مهم ، وابستگی دلت به کسی است .
وقتی که وابسته به کسی میشی ، دل کندن از او خیلی سخته و دردناک ، و احساس غم می کنی وقتی که او از پیشت می ره ، ولی چند روز بعد اصلن برات عادی میشه ، نمی دونم چرا اینجوریه
، وقتی که توش هستی ، برات دردناکه ، ولی وقتی ازش میای بیرون ، برات عادی میشه ،
واقعن چرا اینجوریه این زنده گی ؟!

امامان جدید

2005-06-03T13:20:00.000+04:30

امروز روز رحلت امام اول شیعیان ، امام خمینی است .
معلوم نیست امام دوم کی می میرد و شرش و از سر ما کم می کند ، می دانید کی هست ، آن کسی
نیست جز ، امام خامنه ای علیه السلام .
تازه خبر دارین این امام دوم شیعیان با امام 14 دهم رابطه نا مشروع داره ، اگه نمی دونید
حالا بدانید .
<یا حق>

اعتراف

2005-05-29T01:29:00.000+04:30

من زندگی را دوست دارم
ولی از زندگی دوباره می ترسم !
دین را دوست دارم
ولی از کشیش ها می ترسم !
قانون را دوست دارم
ولی از پاسبان ها می ترسم !
عشق را دوست دارم
ولی از زن ها می ترسم !
کودکان را دوست دارم
ولی از آئینه می ترسم !
سلام را دوست دارم
ولی از زبانم می ترسم !
من می ترسم پس هستم
این چنین می گذرد روز و روزگار من !
من روز را دوست دارم
ولی از روزگار می ترسم !

«شعر : از استاد پوچنگرم حضرت «حسین پناهی»

<یا حق>

2005-05-26T01:12:00.000+04:30

همه چیز از یاد آدم میره ، مگه یادش که همیشه یادشه .
هر چه قدر از مُردن پدرم می گذره ، جای خالیشو بیشتر احساس می کنم ، خیلی دلم واسش تنگ شده،
پروانه وار ، هر وقت یاد چشمای پر از اشکش می یوفتم می زنم زیر گریه .
یادمه یکبار مرا در آغوشش گرفت و فشار داد و با هم یه دفعه زدیم زیر گریه ، هر وقت یادم
می یوفته می زنم زیر گریه .
هر وقت یاد خنده ها قهقه زدناش می یوفتم می زنم زیر گریه ، خنده ای که پشتش پر از غم و غصه و درد بود .
هر وقت عکسش و نگاه می کنم گریم می گیره ، آخه عکسش خیلی خرابه ، خراب ِ خراب ، منهم که
خرابم ، ولی با عکسش بیشتر خراب تر می شوم ، مثل یه لیوانی که پر باشه ، یکی یه دفعه ای
میاد آب می ریزه و آب همینجور سر ریز می شه ، جای خالیشو خیلی احساس می کنم ، فکر می کنم
که توی زنده گی یه نفر را گم کردم یه نفری که هرگز نتوانم پیداش کنم ، یه مقصود بی مقصد .
پدرم یکی از توتم های منه ، توتمی که زیر خاک به خوابی ابدی فرو رفته و آرام گرفته .
وقتی که درباره اش می نویسم ، خیلی آرام می شم ، نوشتن آدم و تسکین می ده ، انگار همه ی
درد و غم های خودم و اوق می زنم و بالا می آورم ، تنها چیزی که خدا به من داده ، همین نوشتنه والسلام .

میزی برای کار
کاری برای تخت
تختی برای خواب
خوابی برای جان
جانی برای مرگ
مرگی برای یاد
یادی برای سنگ
این بود زندگی ؟!
<شعر : از استاد پوچ نگرم ، استادی که همه ی درد ها را در دل کوچک خود جا داد ، حضرت حسین پناهی>
<یا حق>

2005-05-24T01:12:00.000+04:30

مردم عاشقانه جنگیدن و عاشقانه ایثار کردن و عاشقانه شهید شدن ، بعد این خمینی احمق میاد
میگه که خرمشهر را خدا آزاد کرد !؟
چقد اینها کوته فکرن ، مردم را هشت سال به بدبختی و فلاکت کشاندن ، بعد میاد اینجوری میگه ، خدا اگر
قرار بود که کاری بکنه ، یه کاری می کرد که جنگ به راه نمی یفتاد ، اصلن این هیچی ، اگر
قرار بود خرمشهر را خدا آزاد بکنه ، نباید مردم می رفتن می جنگیدن و شهید می شدن همین .

<یا حق>

ترانه ی هم سفران

2005-05-23T01:23:00.000+04:30

سر ِدوراهی
یه قلعه بود
یع خشت از مهتاب و
یه خشت از سنگ

سر ِ دوراهی
یه قلعه بود
یه خشت از شادی و
یه خشت از جنگ

سر ِدوراهی
یه قلعه بود
دو خشت از اشک و
دو خشت از خنده

سر ِدوراهی
یه قلعه بود
سه خشت ازشغال و
یه خشت از پرنده .

«شعر: احمد شاملو »
<یا حق>

2005-05-16T01:12:00.000+04:30

دریغا که بار دیگر شام شد ،
سراپای گیتی سیه فام شد ،
همه خلق را گاه آرام شد ،
مگر من ، که رنج و غمم شد فزون ،
جهان را نباشد خوشی در مزاج ،
بجز مرگ نبود غمم را علاج ،
ولیکن در آن گوشه در پای کاج ،
چکیده است بر خاک سه قطره خون .

<استاد پوچ نگرم ، که زنده گی را وقت پوچ و تهی از همه چیز می دید، صادق هدایت .>
<یا حق>

2005-05-15T01:12:00.000+04:30

روايتى از ترور زنده ياد مجيد شريف واقفى و پايدارى بر انديشه دينى

قربانى خشونت كور

مجيد شريف واقفى در مهرماه سال ۱۳۲۷ متولد شد و در۱۶ ارديبهشت ماه سال ۱۳۵۴ توسط همرزمانش به شهادت رسيد.
استعداد فوق العاده اى داشت به طورى كه تحصيلاتش را از كلاس دوم شروع كرد و در تمام دوران تحصيل شاگرد ممتاز بود. به مطالعه و كتاب خيلى علاقه داشت و دوران دبيرستانش را با احراز رتبه سوم در مسابقه معلومات عمومى سراسر كشور و نيز كسب معدل ۹۷/۱۹ در رشته رياضى به پايان رساند.
گرچه معمولاً كسانى كه اهل درس و مطالعه اند چندان توجهى به محيط پيرامونشان ندارند، مجيد نسبت به محيط جامعه و دردهاى اجتماعى حساسيت ويژه داشت. به همين خاطر در دبيرستان به تاسيس انجمن اسلامى پرداخت.
او سال ۴۵ در رشته برق دانشگاه صنعتى آريامهر (شريف) پذيرفته شد. در سال هاى حضورش در دانشگاه، به طور فعال وارد كارهاى مبارزاتى عليه نظام سلطنتى شد. پس از اخذ مهندسى در شركت برق منطقه فارابى مشغول به كار شد. سال ۵۰ نام مجيد و عده اى ديگر لو رفت و مامورين ساواك براى دستگيرى او به اداره شركت برق رفتند. آن روزها رئيس شركت مرخصى رفته بود و مجيد موقتاً جانشين او شده بود. مامورين ساواك بى اطلاع از اين ماجرا ابتدا به اتاق رئيس شركت وارد مى شوند تا از طريق او مجيد را شناسايى و دستگير كنند. از خود او سراغ مهندس شريف واقفى را مى گيرند. مجيد قضيه را مى فهمد ولى بدون اينكه خود را ببازد با آرامش به بهانه صدا كردن شريف واقفى از اتاق خارج مى شود و خود را به دانشگاه مى رساند تا دوستانش را از موضوع باخبر كند. از اين لحظه زندگى مخفى مجيد شروع مى شود.او عضو سازمان مجاهدين خلق بود كه در آن زمان تنها سازمان اسلامى بود كه فعاليت مسلحانه داشت. چندى بعد مجيد وارد مركزيت سازمان مى شود و در رأس يكى از شاخه هاى اصلى سازمان شروع به فعاليت مى كند. همزمان مسئوليت امور امنيتى سازمان، مسئوليت گروه الكترونيكى (شنود فرستنده هاى ساواك) و مسئوليت ارتباط با افراد خارج از كشور را نيز بر عهده داشت.
گروه الكترونيك توانسته بود گيرنده هايى بسازد كه بى سيم هاى ساواك را كنترل مى كرد. در آن زمان ساواك براى شناسايى و تعقيب چريك ها اكيپ هاى گشتى زيادى در سطح شهر داشت كه شبانه روز در مناطق مختلف شهر در حال تردد بودند. سرنشينان مسلح آن رفتار مردم را در كوچه و خيابان زير نظر داشتند و هر كس را كه مشكوك تشخيص مى دادند يا دستگير مى كردند يا تعقيب. آلبوم عكسى نيز داشتند كه عكس افراد مخفى در آن جمع آورى شده بود و اگر قيافه جوانى با يكى از آنها تطبيق مى كرد سراغش مى رفتند.
اين اكيپ ها توسط بى سيم با مركزشان در تماس بودند و به آنها گزارش مى دادند يا از آنها آدرس مى گرفتند تا براى دستگيرى يا تعقيب كسى اقدام كنند. گروه الكترونيك با مسئوليت مجيد كه خود مهندس برق بود گيرنده هايى ساخته بودند و موج بى سيم هاى ساواك را پيدا كرده بودند و قبل از اقدام به عمل از سوى اكيپ ها متوجه مى شدند كه كجا لو رفته و به كجا مى خواهند يورش ببرند.
اين تكنيك باعث شده بود كه امكان دستگيرى بسيار كاهش يافته و موارد زيادى از چريك ها از چنگ ساواك در مى رفتند.
بعد از سال ۵۰ گرچه اعضاى اصلى سازمان دستگير شدند ولى در ميان جوان ها اقبال زيادى براى پيوستن به سازمان ايجاد شد، به طورى كه سازمان از نظر كميت توسعه عجيبى يافت درحالى كه افراد كيفى و ساخته شده خود را از دست داده بود. در اين زمان تشكيلات به سه يا چهار شاخه تقسيم مى شود. راس شاخه كارگرى مجيد شريف واقفى و سپاسى به همراه ليلا زمرديان، وحيد افراخته و محمد يزدانيان بودند.
ارديبهشت سال ۱۳۵۲ تقى شهرام از زندان سارى فرار كرد و به سازمان پيوست. حيات رضا رضايى در خرداد همان سال به پايان رسيد و بعد كاظم ذوالانوار از اعضاى مركزيت دستگير شد. از اين پس تقى شهرام به مركزيت سازمان راه يافت. او باطناً ماركسيست شده بود و به تدريج نظرات ايدئولوژيك خود را ابراز كرده و بحث ها و سئوالاتى را در ميان اعضا عنوان كرد. او كه آدمى پر مطالعه و پركاربود تلاش زيادى كرد تا افراد ديگر را با خود همنوا و همفكر كند. به تدريج اين بحث را پيش كشيد كه ايدئولوژى مذهبى پاسخگوى نيازهاى مبارزه نيست و بايستى ايدئولوژى سازمان را تغيير داد. آنها اين سير تغيير ايدئولوژى را سير انتقاد از خود ناميدند. ادعا اين بود كه اشتباهات و ضربه هايى كه سازمان و افراد خورده اند ناشى از ايدئولوژى مذهبى آنان بوده است.
• تغيير ايدئولوژى
مجيد شريف واقفى از جمله افرادى بود كه به اين روند تن نداد. اما شهرام معتقد بود پذيرفتن ايدئولوژى الزامى است و كسانى كه به اين روند كه تكامل فكرى سازمان است تن نمى دهند به خاطر منافع طبقاتى و خصلت هاى خرده بورژوازى شان است. بنابراين بايستى با اعمال فشار و روش هاى تشكيلاتى خصلت هايشان را اصلاح كرد. بعدها اين شيوه اصلاح مستبدانه و تحميلى را به عنوان يك اصل سازمانى اعلام كردند. در يك حزب يا سازمان انقلابى كمونيستى اين تفكر و منافع پرولترى است كه بايد حكومت كند. طبيعتاً براى آن نيروهاى حزبى كه در اين جهت قرار دارند دموكراسى وجود خواهد داشت. اين ايدئولوژى ها و منافع غيرپرولترى هستند كه بايد تحت فشار و حكومت شدن قرار گيرند. طبيعتاً آن نيروهاى حزبى كه جهت پرولترى ندارند، احساس ديكتاتورى و فشار خواهند كرد. مگر اينكه بتوانند جهت منافع و جهت گيرى سياسى _ ايدئولوژيك خود را با پرولتاريا هماهنگ سازند.» (مسائل حاد جنبش ما، مقاله چگونه يك مبارز براى انحراف مبارزه تلاش مى كند؟ از انتشارات سازمان مجاهدين خلق- ماركسيست شده _ ،۱۳۵۵ صفحه ۱۱۷)
مجيد كه مى ديد آنها مى خواهند سازمان را مصادره كنند، به فكر افتاد از سازمان جدا شود و مسئله را با ساير همكاران خود و از جمله مرتضى صمديه لباف در ميان گذارد. لذا شروع به جذب افراد ماركسيست نشده سازمان در دو شاخه تحت مسئوليت تقى شهرام و بهرام آرام كرد. مركزيت سازمان كه از اين روند مطلع شده بود به تدريج مسئوليت هاى وى را گرفته و ارتباطش را با سازمان كمتر كرد.حدود تابستان ۵۳ شاخه تحت مسئوليت مجيد (شاخه كارگرى) منحل شد. وى به رغم اينكه كماكان عضو مركزيت بود و در جلسات آنها حضور مى يافت مسئوليت مهم و قابل توجهى نداشت. در پائيز ۵۳ نيز او را واداشتند كه در يك كارخانه به كار كارگرى بپردازد.
به رغم به كار بردن همه اين شيوه ها نتايج مطلوب به دست نيامد. مجيد و دوستانش همچنان بر عقيده مذهبى خود پايبندى نشان دادند و زير بار تحميل فكرى تقى شهرام و بهرام آرام دو عضو مركزيت ماركسيست شده نرفتند.شهرام در بيانيه تغيير ايدئولوژى سازمان برخورد با مجيد را چنين توضيح داده است: «مجيد با چند تن از عناصر متزلزل و كسانى كه در همان مراحل اول مبارزه ايدئولوژيك تصفيه شده بودند، تماس برقرار كرد و با اغواى آنان درصدد برآمد براى خود دار و دسته اى تهيه ببيند... او بالاخره بعد از چهار ماه توطئه خائنانه عليه سازمان موفق مى شود دو نفر از افرادى كه يكى از آنها به طور كامل از سازمان اخراج شده بود (خائن شماره ۳) [احتمالاً سعيد شاهسوندى] و نفر ديگرى كه مراحل انتقادى خود را مى گذراند (خائن شماره ۲) [مرتضى صمديه لباف] و يك نفر ديگر را به طور بينابينى [خليل فقيه دزفولى] با خود همراه سازد... مچ آنها به زودى گرفته شد و راز خيانت هاى چهار ماهه آنان از پرده بيرون افتاد. از طرف سازمان خائن شماره يك و خائن شماره دو محكوم به اعدام شدند. با اعدام خائن شماره يك [شريف واقفى] او به سزاى خيانت هايش رسيد، در حالى كه خائن شماره دوم [صمديه] توانست از مهلكه جان سالم به در ببرد اما به چنگ پليس افتاد... اينها قسمتى از مقاومت ها، مشكلات و خارهاى تيز و زهرآگين بودند كه در مقابل راه ما و در سراسر راه پرپيچ و خم «تصفيه و احياى ايدئولوژيك سازمان» قرار داشتند.»
به اين ترتيب شهرام و همفكرانش صرفاً به اين دليل كه انديشه خود را حق مطلق مى پنداشتند و براين باور بودند كه هر كس زير بار حق نرود بايد نابود شود حكم مرگ شريف واقفى و صمديه لباف را صادركردند. سعيد شاهسوندى اين واقعه را چنين توصيف مى كند: «در ارديبهشت ۵۴ شريف واقفى به عنوان خائن شماره ۱ توسط نارفيقان، غياباً محكوم به اعدام شد، حكم اعدام انقلابى به ناجوانمردانه ترين شكل در يكى از كوچه هاى جنوب شهر تهران در ساعت ۳ بعدازظهر روز ۱۶ ارديبهشت ۱۳۵۴ توسط كسى كه مجيد بارها او را از خطر مرگ نجات داده بود به اجرا درآمد. عاملان براى پوشاندن جنايت مسلم خود جسد او را نيز سوزاندند.
نيم ساعت قبل از اين جنايت مجيد با من قرار داشت، ما بعد از صحبت درباره كارهاى روزمره و جارى تشكيلات از يكديگر خداحافظى كرديم. من به دنبال انجام كارهاى تعيين شده رفتم و او بر سر قرار نارفيقان سازمانى، قرارى كه «قربانگاهش» بود رفت.همان روز در ساعت ۸ شب مرتضى صمديه لباف در سر قرار سازمانى ديگرى مورد حمله مسلحانه قرار گرفت. مرتضى در اين حمله شديداً مجروح شد، اما توانست موقتاً جان سالم به در برد. او زخمى از خنجر نارفيقان گرفتار چنگال ساواك شد تا در بهمن همان سال و بعد از تحمل شكنجه هاى فراوان تحويل جوخه اعدام شد.»
محسن خاموشى كه صحنه ترور شريف واقفى را ديده است آن واقعه را چنين توصيف كرد: «به ما گفتند: حسين (صمديه لباف) و يك نفر ديگر به گروه خيانت كرده اند و يك انبار را با سه اسلحه تخليه كرده و گريخته اند. حسين (صمديه لباف) آدم تروريستى است و ممكن است اعضاى كميته مركزى را كه در كوچه و خيابان مى بيند ترور كند. فرد ديگر يكى از اعضاى سابق كميته مركزى سازمان است...
قرارشد تا فردا كه روز اعدام يكى از آنها است، برزنت، نايلون، ابر و يك ظرف بزرگ آب تهيه كنيم و هر كدام از ما يك دست لباس اضافى داشته باشيم. يك لنگ هم براى اين كه دور سرش بپيچيم بايد تهيه مى شد. محلى واقع در بيابان مسگرآباد، اول جاده مسگرآباد به ما آدرس داد تا برويم ببينيم و جسد را آنجا بسوزانيم. من و عباس (حسين سياه كلاه) منطقه را ديديم و قرار براى فردا ساعت ۸ صبح گذاشتيم...
مجيد شريف واقفى با وحيد افراخته قرار داشت و در نتيجه وحيد سر قرار او رفت. ما هم در يك كوچه، نمره هاى اصلى ماشين را باز كرده و نمره هاى جعلى را پشت شيشه گذاشتيم و عازم محل عمل شديم. قرار شده بود عمل در كوچه اديب الممالك انجام بشود.
... چند لحظه بعد صداى تير بلند شد و من لنگ را برداشته داخل كوچه شدم. مجيد شريف واقفى به صورت روى زمين افتاده بود... جسد را وحيد افراخته و حسين سياه كلاه در داخل صندوق عقب انداختند، بعد در صندوق عقب را بسته و همگى سوار ماشين شديم.در خيابان عارف، وحيد افراخته از ماشين پياده شد و من و حسين سياه كلاه به راه خود ادامه داديم. به محلى واقع در دو كيلومترى جاده مسگرآباد رفتيم و در گودالى جسد را انداخته و كلرات و بنزين روى آن ريختيم. جيب هاى آن را تخليه كرديم. دو عدد قرص سيانور داشت، مقدارى نوشته كه آيه قرآن در آن بود و حدود ۴۰۰ تومان پول. بعد عباس فندك را آتش زد و يك مرتبه شعله آتش بلند شد.»
اين شعله لحظاتى بعد خاموش شد. اما اين ترور ايدئولوژيك آتشى در عرصه سياسى ايران به پا كرد كه دود آن به چشم همه نيروهاى سياسى و ملت ايران رفت و ثمرات آن هنوز از بين نرفته است.
تقى شهرام گمان مى كرد با اعمال اين خشونت ها رهبرى پرولتاريا را تثبيت مى كند. در بيانيه تغيير ايدئولوژى سازمان كه در شهريور ۵۴ منتشرشد نوشت: «اينك عمده اين بحران ها از سر سازمان گذشته است و ما بر مواضعى مستحكم تر و خلل ناپذيرتر از گذشته، مواضعى كه اكنون بر «فلسفه عملى» و انديشه «ماركسيسم - لنينيسم» قرار دارند، باز هم مصممانه پيش مى رويم.»
غافل از آن كه هيچ بنايى بر پايه زور و خشونت مستحكم نمى شود. او با عمل خويش ضربه سهمگينى به كل جريان روشنفكرى در ايران زد.
از آن پس اختلافات ايدئولوژيك رنگ خون به خود گرفت. نيروهاى سياسى به جاى رقابت فكرى سالم، به انتقام گيرى كشيده شدند.
صف بندى نيروها دگرگون شد. جنبش مذهبى به مرزبندى جدى با ماركسيست ها پرداخت و روحانيت با شتاب بيشترى وارد صحنه شد. يك سال پس از پيروزى انقلاب تقى شهرام دستگير شد و در دادگاه به اعدام محكوم شد. در حالى كه تصفيه خونين ايدئولوژيك از محدوده يك سازمان خارج شده، چون اختاپوسى بر فضاى سياسى جامعه سنگينى مى كرد

<مطلب : روزنامه شرق>
<یا حق>

2005-05-05T01:07:00.000+04:30

من حسینم
پناهی ام
من حسینم ،پناهی ام
خودمو می بینم
خودمو می شنفم
خودمو فکر می کنم
تا هستم جهان ارثیه ی بابامه .
سلاماش ُ همه ی عشقاشُ ، همه ی درداشُ ، تنهائیاشُ
وقتی هم نبودم مال شما .
اگه دوست داری با من ببین ، یا بذار باهات ببینم .
با من بگو یا بذار با تو بگم .
سلامامونو ، عشقامونو ،دردامونو ، تنهائیامونو
ها!
حرمت نگه دار دلم
گُلم
که این اشک خون بهای عمر رفته من است
میراث من !
نه به قید قرعه
نه به حکم عرف
یک جا سند زده ام همه را به حرمت چشمانت
به نام تو
مهر و موم شده با آتش سیگار متبرک ملعون !
کتیبه خوان خطوط قبایل دور
این ، این سرگذشت کودکیست
که به سرانگشت پا
هرگز دستش به شاخه هیچ آرزویی نرسیده است
هر شب گرسنه می خوابید
چند و چرا نمی شناخت دلش
گرسنگی شرط بقا بود به آئین قبیله مهربانش
پس گریه کن مرا به طراوت
به دلی که می گریست بر اسب باژگون کتاب دروغ تاریخش
و آواز می خواند ریاضیات را
در سمفونی باشکوه جدول ضرب با همکلاسیها
دودوتا چارتا چار چار تا ...
در یازده سالگی پا به دنیای شگفت کفش نهاد
با سر تراشیده و کت بلندی که از زانوانش می گذشت
با بوی کنده بدسوز و نفت و عرق های کهنه
آری دلم
گُلم
این اشکها خونبهای عمر رفته من است
دلم گُلم
این اشکها خونبهای عمر رفته من است
میراث من
حکایت آدمی که جادوی کتاب مسخ و مسحورش کرده است.
تا بدانم و بدانم و بدانم
به وار
وانهادم مهر مادریم را
گهواره ام را به تمامی
وسیاه شد در فراموشی ،سگ سفید امنیتم
و کبوترانم را از یاد بردم
و می رفتم و می رفتم و می رفتم
تا بدانم تا بدانم تا بدانم
از صفحه ای به صفحه ای
از چهره ای به چهره ای
از روزی به روزی .
از شهری به شهری
زیر آسمان وطنی که فقط
مرگ را به مساوات تقسیم می کند .

<شعر : از استاد پوچ نگرم و پر مهرم و عشقم و دینم و عمرم ، حسین پناهی ام >
<یا حق>

2005-05-01T18:23:00.000+04:30

غم عشقت بیابان پرورم کرد
فراقت مرغ بی بال و پرم کرد

به ما گفتی صبوری کن صبوری
صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

«شعر : بابا طاهر »
<یا حق>

عاشقانه

2005-04-30T16:30:00.000+04:30

آنکه می گوید دوست ات می دارم
خنیاگر غمگینی ست
که آوازش را از دست داده است
ای کاش عشق را
زبان ِ سخن بود
هزار کاکلی شاد
در چشمان توست
هزار قناری خاموش
در گلوی من .
عشق را
ای کاش زبان ِ سخن بود
آنکه می گوید دوست ات می دارم
دل ِ اندُهگین شبی ست
که مهتاب اش را می جوید .
ای کاش عشق را
زبان ِ سخن بود
هزار آفتاب ِ خندان در خرام ِ توست
هزار ستاره ی گریان
در تمنای من .
عشق را
ای کاش زبان سخن بود

«شعر: احمد شاملو »
<یا حق>

2005-04-29T16:29:00.000+04:30

حسین سرباز شهید عالم اسلام است که به مردم دنیا نشان داد ظلم و ستم پایدار نیست و بلای
ستم هر چند ظاهرن عظیم و استوار باشد ، در برابر حق و حقیقت چون پر کاهی بر باد خواهد
رفت .
«ماربین(خاور شناس آلمانی)
پس ما هم باید مثل حسین باشیم و مثل حسین در برابر ظلم و ستم ، و برای حق و حقیقت باید
بجنگیم ، حتی اگر جان خود را برای حق و حقیقت از دست بدهیم.
البته ، آن بالا گفته است حسین سرباز شهید عالم اسلام است ، بله سرباز شهید عالم اسلام است ، اما چه اسلامی ؟! اسلام دیکتاتور آخوندیسم ،یا ، اسلام ناب علی ، مسلمن اسلام ناب علی .
«به گفته استاد عصیانگرم دکتر علی شریعتی ، اسلام ناب علی و اسلام آخوندیسم ، شباهتش اسلام است .»
این آخوندهای ملعون و پلید و کثیف ، به نام اسلام ناب علی آمده اند و را به گوه کشیده اند ، و اسلام دروغین خودشان را به نام اسلام علی جای گزین کرده اند ، و
دیگر ، اسلام ناب علی ، در بین اسلام دروغین آخوندیسم گمشده است و سخت می شود اسلام علی را تشخیص داد .
<یا حق>

جای

2005-04-28T16:28:00.000+04:30

خوابی دیدم ...
خواب دیدم در ساحل با خدا قدم می زنم .
بر پهنه ی آسمان صحنه هایی از زندگی ام برق زد.
درصحنه دو جفت جای پا روی شن دیدم .
یکی متعلق به من و دیگری متعلق به خدا.
وقتی آخرین صحنه در مقابلم برق زد.
به پشت سر و به جای پاهای روی شن نگاه کردم.
متوجه شدم که چندین بار در طول مسیر زندگی ام .
فقط یک جفت جای پا روی شن بوده است .
همچنین متوجه شدم که این در سخت ترین و غمگین ترین
دوران زندگی ام بوده است .
این واقعن برایم ناراحت کننده بود و درباره اش از خدا سئوال کردم:
خدایا تو گفت یاگر به دنبال تو بیایم در تمام راه با من خواهی بود .
ولی درم که در سخت ترین دوران زندگی ام .
فقط یک جفت جای پا وجود داشت .
نمی فهمم چرا هنگامی که بیش از هر وقت دیگر به تو نیاز داشتم ، مرا تنها گذاشتی.
خدا پاسخ داد : بنده ی بسیار عزیزم ، من در کنارت هستم و هرگز تنهایت نخواهم گذاشت .
اگر در آزمون ها و رنج ها ، فقط یک جفت جای پا دیدی که تو را در آغوشم حمل می کردم .
مطلب بالایی از پرستو ابراهیمی است .
ولی من به خدا معتقد نیستم ، و این مطلب را برای کسانی نوشته ام که به خدا معتقدن .
و اگر هم بخواهم به خدا معتقد بشوم ، خدا باید در تمام زنده گی ام مرا در آغوش خود بگیرد
و مرا ببرد.
<یا حق>

2005-04-27T16:14:00.000+04:30

حیدرا یک جلوه محتاج توام
دار بر پا کن که حلاج توام

<شعر : آقاسی>
<یا حق>

مرگ و زنده گی

2005-04-26T01:59:00.000+04:30

الان ، شبه ،نه شب نیست دیگه صبح شده ،حدود ساعت 5 ، هر کاری می کنم خوابم نمی بره،
وقتیم دراز می کشم تو جام تا کپه ی مرگم بزارم یکی دو ساعت تو جام و ُل می خورم و با خودم کلنجار می رم تا خوابم ببره .
دیگه از خواب و خوراک افتادم ، دیگه خسته شدم از این زنده گی خسته ی خسته ، دوست دارم
هر چه زودتر خودم حلقه آویز کنم ولی نمی تونم ،چون می گویم اگر خودم و خلاص کنم فقط من خلاص می شم، مادرم چی ؟، خواهرم چی؟ ، اونایی که دوستشون دارم و دوستم دارند چی ؟،می بینم اگه
خودم و خلاص کنم کی می خواد به رفته گر محلمون که خیابان ها و کوچه ها را جارو می کنه
خسته نباشید بگه ، می بینم دیگه نمی تونم طبیعت را بنگرم و لذت ببرم ، می بینم دیگه
نمی تونم سیگار چاق کنم و بکشم ، می بینم دیگه نمی تونم کتاب بخونم ، می بینم هزار کار ِ
ناتموم دارم که باید تمومش کنم ، می بینم دیگه نمی تونم با معشوقم که سالی یه مرتبه
می بینمش عشق بازی کنم و برای چند لحظه که شده از زنده گی لذت ببرم ،می بینم دیگه نمی تونم
تو اتاقم شمع روشن کنم و عرقی بنوشم و مستی کنم ، با درد و غم ها و پریشانی هام گریه کنم و ضجه بزنم ،می بینم دلم واسه نوشتن چند خط تو وبلاگم تنگ می شه ، ولی اگر هم بخواهم زنده گی
کنم ، باید این زنده گی نکبت بار و تحمل کنم ، با همه ی دردهاش و رنج هاش و غم هاش و
مصیبت هاش و ریا کاری های مردمش و کثافت بازی ها و بوالحسی های مردمش را تحمل کنم ،
و پشت توده ی مستضعف که از فقر و بدبختی خم می شه ببینم و این همه بی عدالتی و حق و ناحق
کردن و این همه مفتخواری و دزدی را باید ببینم .
نمی دونم چکار کنم ، بین دو راه مرگ و زنده گی مونده ام ، به قول مهدی «حس غریب»انگار
یه اره رفته تو کونم نه می تونم درش بیارم نه می تونم فروش کنم .
من که دیگه عقلم واسم کار نمی کنه و پاهایم دیگه نمی تونن این تن لشم و بکشن ، اگار
افلیج شدم و چشم هام دیگه کم سو شدن و گوشام کر و زبانم لال و نفسم دیگه در نمیاد ،
اصلن انگار من مردم و روحم و توی کالبد خودم گذاشتن تا فقط بگم من هستم ، دیگه حس و حال
هیچ کاری و ندارم .والسلام.

<یا حق>

2005-04-24T01:59:00.000+04:30

سرشت ِ مرا با غم آفریدند
بند نافم را با تیغِ غم بریدند

من خوی گرفتم با درد و اندوه
مرا بی یار و همدم آفریدند

دردم اگر یکی بود، مشکل نبود
مرا با هزاران هزار غم آفریدند

دوش مات و پریشانم و اندوهگین
مرا خراب و ویرانم نمودند

«شعر : مرگ»
<یا حق>

2005-04-23T01:59:00.000+04:30

به جهان که دیده صیدی که بترسد از رهایی .

<شعر :از حضرت سلطان العارفین مولانا>
<یا حق>

یاد

2005-04-18T03:47:00.000+04:30

همسفر تنها نرو ، بزار تا با هم بریم
سرنوشتمون یکی ، هر دومون مسافریم
تازه از راه رسیدم ، هنوزم خسته ی راه
همسفر تنها نرو ، بزار تا منم بیام
سخت دل کندن از این ، شهر و دلبستگیام
موندنت مونده جدا ، با همه خستگیام
جون به لبهام رسیده ، تا به کی دربه دری
درد قربت تو تنم ، که بازم باید بریم

یادمه وقتی پدرم دلگیر و خسته می شد این شعر را می خواند .
دلم خیلی واسش تنگ شده ، پروانه وار ، دلم برای قه قهِ زدنش و شوخی کردنش و محبت کردنش و آغوشش و بوی خوشش و دستهای گرمش و خیلی کارهای دیگرش .
دلم واسش تنگ شده خیلی ، کاش می تونستید بفهمید چقدر دلم واسش تنگ شده ، کاش .
وقتی که به یادش می افتم دوست دارم برم توی اتاقم و یه موزیک بزارم و شمع روشن کنم و
ضجه بزنم .
پدرم مثل شمع شده و منم پروانه اش ، و آتش یادش پرهای خسته ی من و میگیرد و می سوزاند.
آتش آن نیست که از شعله ی آن خندد شمع
آتش آن است که در خرمن پروانه زدند
فعلن همین ، چون الان می خوام بشینم تو اتاقم و عکسشو پیش روم بذارم و ضجه بزنم .
خراب ِ خراب ِ خرابم .والسلام .

(شعر آتش:ِ حافظ )
<یا حق>

2005-04-15T02:20:00.000+04:30

گاه حجم یک کلاغ کنتراست یک تابلو را حفظ می کند
«زنده یاد ، حسین پناهی»
<یا حق>

2005-04-08T02:08:00.000+04:30

عصیان کن و به پاخیز و استوار باش که تا آن روز رستاخیز فرا رسد ، و به سوی رستگاری مردم خویش و خویش هجوم آور ، تا دگر هیچ صیادی نباشد که تو را در چنگال خود نگاه دارد و تو را از راه و هدف و سعادت و رستگاری خویش باز دارد .
جان خود را برای راه و هدف خویش و سعادت توده ی مستضعف فدا کن و حق را از ناحق جدا کن و برای رستگاری و سعادت و خوشبختی ستیز کن .
شمشیرها را باید از رو ببندیم این شمشیرها را باید از غلاف پوسیده یشان بیرون بکشیم ، باید ستیز کنیم ، ما باید برای حق و آزادی و سعادت بجنگیم ، ما باید ستیز کنیم ، اگر ما ستیز نکنیم ، پس چه کس ستیز کند ، اگر ما عصیان نکنیم ، پس چه کس عصیان کند ، دست رو دست بگذاریم و به امید این باشیم که خودشان علیه خودشان ستیز کنند ،نه ، آنها در جای گرم و نرم شان می مانند و برای راحتی و رفاه شان می جنگند ، و ماییم که باید تلف شویم ، و ماییم که از فقر و غم پشتمان خم می شود ، پس ما هم برای رستگاریمان و سعادتمان باید بجنگیم ، (به گفته ی استاد خسرو گلسرخی که جانش را برای خلق فدا کرد ، ما باید یکی شویم اینان هراسشان ز یگانگی ماست .)بله ، باید یکی شویم و این دیوارهایی که از جنس فولاد بینمان ساخته اند ، باید بشکنیم ، ما باید آنها را از ارششان به فرششان بکشانیم ، ما باید برای ارث پدریمان یعنی ، خاکمان و وطنمان و کشورمان باید بجنگیم ، ما برای توده ی مستضعف ، و حق آنها باید ستیز کنیم و بجنگیم .
ما باید بجنگیم ، ما باید ستیز کنیم ، رستگاری برای ماست ، سعادت و خوشبختی برای ماست ، حق ماست ، چرا فقط توده ی مستضعف باید گرسنه بماند ، چرا آنها که شکمشان مثل طبل اسکندر می ماند ، گرسنه نمانند ، چرا راحتی و رفاه برای آنها باشد ، برای آنهایی که نان دین و نان مردم را می خورند ، برای آنهایی که چیزی به اسم عدالت نمی دانند و فقط اسمش را بلدند ، که روزی چند مرتبه اسمش را تکرار می کنند بی آنکه بدانند معنی آن چیست ، وبرای کیست ، اصلن، یا نفهمند ، یا خودشان را به نفهمی می زنند ، چرا برای آنهایی باشه که بویی از انسانیت و معرفت و مرام نبرده اند ، اگر هم برده اند فقط برای خودشان خرج می کنند ، نه برای مردم فقیر و آواره و ماتم زده ی خلق ایران ، چرا برای آنهایی باشد که ارث پدریمان ، یعنی ، خاکمان و وطنمان و میراثمان را به یغما برده اند و پولش را در جیب هایشان که تا زیر زانوانشان می آید بریزند ، اصلن ، پولش به درک ، آن ها میراثمان و فرهنگمان که برایش سالهای دراز زحمت کشیده اند ، به یغما برده اند ، و خیلی چیزهای دیگر که الان به ذهنم خطور نمی کند.
آری ، چرا ما نباید در آرامش باشیم ، چرا ؟
اگر دین داشتن به ریشه است ، والا به خدا بز از شما دیندار تره ، البته بلانسبت بز ، چون بز خیلی ریشهایش از شماها خوشکل تر و تمیز تره .
اگر خدا و شکرش و آیت ا... شدن به نماز خواندن است ، که ما هم بلدیم نماز بخوانیم و آیت ا... شویم ، ولی خدا شناسی ، همه در خود شناسی است ، تو خودت را بشناس ، هم خدا را شناختی هم خدا را شکر می کنی .
اینها دارند مردم را با این کارها خر می کنند و سرشان را به این چیزها گرم می کنند تا وقت نکنند سرشان را بالا گیرند و واقعیت را بنگرند .
ای مردم ! برخیزید ، رستگارینمان و سعادتمان ، بدست خودمان است ، و دیگر هیچ .
(به امید یکی شدنمان و عصیانمان و رستگاریمان ، و به امید آن روز رستاخیز .)
< لطفن نظرات خود را بگذارید >
<یا علی مدد>

<یا حق>

2005-03-28T16:34:00.000+04:30

امشب می خوام از یک پدر صحبت کنم از پدری که تمام زندگی و جوانی و خوشی و امید و آرزو خود را به پای بچه هاش گذاشت و شب و روز سخت کار می کرد تا یک لقمه نان به بچه های خود بده و تاآنها را قوی بار بیاره .
امشب می خوام از پدری صحبت کنم که هر لحظه بزرگ شدن بچه هاش را جلوی چشماش می دید و هر لحظه در آرزوی این بود که بچه هاش بزرگ شوند و سرو سامانی بگیرند و در پیری عصای دستش باشند.
بلاخره بعد از گذشت چندین سال سختی و رنج و بدبختی بچه هاش بزرگ می شوندو سر و سامانی می گیرند و ازدواج می کنند ، ولی پدرشان دیگر پیر شده بود و ناتوان.
از بخت بدش تصادف کرد و دست و پاش شکست و تمام بدنش را گچ گرفتند و او دیگر هیچ کاری نمی تونست بکنه و علیل شده بود .
و به امید این بود که بچه هاش کمکش می کنند و عصای دستش می شوند و دستش را می گیرند ، اما اینجور نبود بچه هاش که یک عمر به پای آنها زحمت کشیده بود هیچ کدام دستش را نگرفتند و آرزو می کردند که پدرشان هر چه زود تر بمیره ، و غذا بهش نمی دادند تا مجبور نشوند پدر خود را به دستشویی ببرند ، در صورتی که همان پدر وقتی بچه بودند آنها را دستشویی می برد و وقتی مریض می شدند خودش هم با آنها مریض می شد .
وای بر این بچه های نامرد و بی چشم و رو .
ای دوستان ، ای عزیزانم هنوز شمر و یزید زنده اند این ها یزیدند این ها شمرند این ها قاتلند ، قاتلان پدر و مادرشان که تمام زندگی شان را برای بچه هاشان گذاشتند ، این بود دست مزد این همه سختی و رنج و بلا و بدبختی این بود .
امیدوارم فرزندانشان همین بلا را سر آنها بیارند تا بدانند پدر و مادرشان چی کشیدن .
این نوشته یک واقعیت است که دارم می نویسم و توی فامیل خودمان هست و توی همه جای دنیا هم هست والسلام .

بچه های اعماق

2005-03-16T03:18:00.000+03:30

در شهر بی خیابان می بالند
در شبکه ی مورگی پس کوچه و بن بست،
آغشته ی دود کوره و قاچاق و زردزخم
قاب رنگین در جیب و تیرکمان در دست،
بچه های اعماق
بچه های اعماق

با تلاق تقدیر بی ترحم در پیش و
دشنام پدران خسته در پشت،
نفرین مادران بی حوصله در گوش و
هیچ از امید و فردا در مشت
بچه های اعماق
بچه های اعماق

بر جنگل بی بهار می شکفند
بر درختان بی ریشه میوه می آرند،
بچه های اعماق
بچه های اعماق

با حنجره ی خونین می خوانند و از پا در آمدنا
درفشی بلند به کف دارند
کاوه های اعماق
کاوه های اعماق

<شعر : احمد شاملو>
<یا حق>

دل

2005-03-05T18:58:00.002+03:30

دلم سوراخ شد از این زمانه
دلم تاریک و تار از این زمانه

دلم دریای خون شد،هان، دگر هیچ
دلم خونین و مالین از زمانه

دلم شد دشت پرآلاله ی غم
دلم مات و پریشان از زمانه

دلم چون کوره ی آتش شد ستی
دلم دیگر کباب از این زمانه

دلم دیگر به حرمان و فغان رفت
دلم ویران شد از دست زمانه

<شعر:مرگ>
<یا حق>

زنده وار

2005-03-05T18:58:00.001+03:30

چه غریب ماندی ای دل !نه غمی ،نه غمگساری
نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزدو بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
که به هفت آسمانش نه ستاره ای ست باری

دل من!چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی
چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری

نرسید آن که ماهی به تو پرتوی رساند
دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

سحرم کشیده خنجر که: چرا شبت نکشته ست
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

به سرشک همچو باران ز برت چه بر خورم من ؟
که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی
بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برآرم
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

سر بی پناه پیری به کنار گیرو بگذر
که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری

به غروت این بیابان بنشین غریب و تنها
بنگر وفای یاران که رها کنند یاری ...

<شعر:هوشنگ ابتهاج>
<یا حق>

کودکان درمانده

2005-03-05T18:58:00.000+03:30

سلام؛ آغاز يک کلام ...
دلم گرفته ای دوست ، هوای گريه با من ...

امشب می خواهم حرفهای دلم را ، به قلم بياورم و بنويسم.
امشب می خواهم از کودکانی صحبت کنم که هيچ دل ِ خوشی از زندگی ندارند.
امشب می خواهم از کودکانی صحبت کنم که در کودکی شان درمانده شده اند. آنها پدرانی دارند خسته و درمانده و بی پول ، و مادرانی دارند کم صبر و مريض ، و در بين اين دو ، بايد تلف شوند و در کودکی شان بايد سخت کار کنند و عرق بريزند و پول ناچيز و بخور نميری در بياورند ، و شبها گرسنه سر به بالين پر از گريه ی خويش بگذارند و به اميد اينکه شايد فرداشب گرسنه نخوابند ، به خواب روند.

امشب می خواهم از کودکانی صحبت کنم که يک لقمه نان برای خوردن ندارند ، و شب و روز برای اينکه خود را زنده نگه دارند تا از گرسنگی نميرند ، مجبور هستند نان خشک بخورند و با همان نان خشک ، دل خود را سير کنند ، و آرزو دارند که يکبار که شده ، غذای لذيذ بخورند.
امشب می خواهم از کودکانی صحبت کنم که در کودکی شان پر از دردهای نهفته و نگفته اند ، و هيچ کس نيست که با آنها درددل کند ، و مجبورند درد خويش را در خويش بريزند و بسوزند. آنها چه گناهی کرده اند که در کودکی شان بايد اين همه سختی و درد بکِشند؟ آنها چه گناهی کرده اند که بايد در آرزوی غذای لذيذ باشند؟ و ما راحت در خانه نشسته باشيم و بی خيال از درد ديگران! آنها بچه هايی هستند بی گناه و معصوم ، که از چشمانشان پاکی و معصوميت و مرام و معرفت و مهربانی می بارد.
امشب می خواهم از کودکانی صحبت کنم که آرزو دارند بزرگ شوند ، و کار کنند و سخت تلاش کنند که يک لقمه نان خوردنی برای خانه ی خويش بياورند ، که شبها ديگر نان خشک نخورند و شب راحت سر به بالين خويش بگذارند. آنها هر وقت چشمشان به اين بچه پولدارها می افتد ، افسوس می خورند که چرا ما نبايد جای اين بچه ها باشيم؟ که چرا ما نبايد در جای گرم و نرم بخوابيم و غذای لذيذ بخوريم؟
امشب می خواهم از کودکانی صحبت کنم که آرزو دارند کفش و لباس دلخواه خويش را بخرند و بپوشند. ديگر خسته شده اند از اين دمپايی پاره ها و لباس پاره های خويش ، که تمامش وصله خورده و هر وقت بيرون می آيند ، خجالت می کِشند و از خجالت ، سر خويش را بالا نمی آورند. می خواهم از آنهايی صحبت کنم که هر وقت اين بچه ها را می بينند ، بی توجه از کنارشان رد می شوند ، بی خيال و راحت از درد و رنج و سختی اين بچه های پاک و معصوم.

---------

معلم پای تخته داد می‌زد
صورتش از خشم ، گل‌گون بود
و دستانش به زير پوششی از گـَـرد پنهان بود

ولی آخر ْ کلاسی‌ها
لواشک بين ِ خود تقسيم می‌کردند
وآن يکی در گوشه‌ای ديگر « جوانان » را ورق می‌زد.
برای اين‌که بيخود های‌وهو می‌کرد و با آن شور بی‌پايان
تساوی‌های جبری را نشان می‌داد.

با خطی ناخوانا به‌روی تخته‌ای کز ظلمتی تاريک
غمگين بود
تساوی را چنين بنوشت :
« يک با يک برابر هست! ... »

از ميان جمع ِ شاگردان يکی برخاست
- هميشه يک نفر بايد به‌پاخيزد! -
به آرامی سخن سر داد :
« تساوی اشتباهی فاحش و محض است! ... »

نگاه ِ بچه‌ها ناگه به يک‌سو خيره گشت و
معلم مات بر جا ماند! ...

و او پرسيد :
« اگر يک فرد ِ انسان ، واحد ِ يک بود ،
آيا باز يک با يک برابر بود؟!!! ... »

- سکوت ِ مُدهشی بود و سؤالی سخت! -

معلم ْ خشم‌گين فرياد زد :
« آری! برابر بود! ... »

و او با پوزخندی گفت :
اگر يک فرد ِ انسان ، واحد ِ يک بود ،
آن‌که زور و زر به دامن داشت ، بالا بود ،
و آن‌که قلبی پاک و دستی فاقد ِ زر داشت ، پايين بود؟!!!!! ...

اگر يک فرد ِ انسان ، واحد ِ يک بود ،
آن‌که صورت ْ نقره‌گون ، چون قرص ِ مه می‌داشت ، بالا بود ،
وآن سيه‌چـُـرده که می‌ناليد ، پايين بود؟!!!!! ...

اگر يک فرد ِ انسان ، واحد ِ يک بود ،
اين تساوی زير و رو می‌شد! ...

حال می‌پرسم :
يک اگر با يک برابر بود ،
نان و مال ِ مفت‌خواران از کجا آماده می‌گرديد؟!!!!! ...
يا چه‌کس ديوار چين‌ها را بنا می‌کرد؟!!!!! ...

يک اگر با يک برابر بود ،
پس که پشتش زير بار فقر خم می‌شد؟!!!!! ...
يا که زير ضربه‌ی شلاق له می‌گشت؟!!!!! ...

يک اگر با يک برابر بود ،
پس چه‌کس آزاده‌گان را در قفس می‌کرد؟!!!!! ...

معلم ناله‌آسا گفت :
بچه‌ها! در جزوه‌های خويش بنويسيد :
« يک با يک برابر نيست! ..... »

( شعر : خسرو گلسرخی )

< يا حق >